Moja głowa jest pełna pomysłów. Jeśli tylko czas by pozwolił to moja pracownia „zatopiona” byłaby wspaniałościami. Wszystko to i nie tylko zobaczycie na wystawie i możecie oczywiście zakupić. Zapraszam wszystkich zafascynowanych moimi skarbami i kochających niepowtarzalność.

Ostatni zafascynowało mnie zdobienie świec. Czyż nie wyglądają pięknie?

Zdobienie słoiczków , koszyków i innych przedmiotów które wpadną mi w rękę to dla mnie zawsze coś nowego. ale któż nie lubi urozmaicenia? Nowe doświadczenia dodają mi energii jeśli zamierzony efekt zostaje uzyskany.

Kocham czytać i każdy wolny czas poświęcam książce. Postanowiłam stworzyć niezapomniane zakładki do książek.

Woreczki to moja specjalność. Mogą byś robione ręcznie lub naszywane aplikacje. Lubię używać roślinne motywy i koronki.

Te cuda zobaczycie na mojej wystawie.

Serduszka goszczą u mnie codziennie i to w różnej postaci. Robię z nich pojedyncze ozdoby. Jednak wspaniale wygląda sznur serc, który zdobi pokój dziecka.

Nie było mnie dość długo , ale to spowodowane jest pracą. Niedługo mam wystawę w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Opolu Filia nr 17. Z tego względu spędzam w pracowni każdy wolny czas, a mam go dość mało. Większość mojej pracy poświęcam  podczas poprawek więc na ”lepsze przyjemności” zostaje mi niewiele czasu. Otwarcie wystawy zaczyna się 25.12.2011. o godz. 17  w obecności mojej osoby i będzi można oglądać ją do końca grudnia. Zapraszam wszystkich do zobaczenia niepowtarzalnych, pięknych mich prac.

NIE MA BRZYDKICH RZECZY SA TYLKO RÓŻNE GUSTA.

Moja praca to nie tylko tworzenie pomysłów z mojej wyobraźni, ale także praca dla klienta przy poprawkach. Codziennie przychodzą do mnie osoby, które chcą poprawić lub naprawić swoje ubrania. Pracownia jest moją ostoją i lubię w niej pracować. Nigdy nie chciałam by maszyny i białe ściany to wszystko na co mnie stać, dlatego stworzyłam tam mój świat.

Każdy z nas ma jakieś pasje. Ja mam ich kilka i kiedyś o nich opowiem, ale teraz wspomnę o najpiękniejszej. Szycie towarzyszy mi odkąd pamiętam. Kiedy byłam mała siedziałam na dole ruchomej części maszyny Singer i się kołysałam to w przód to w tył. Babcia nieustannie coś na niej szyła. Niezawodność i piękno tych maszyn do dziś mnie zachwyca i muszę powiedzieć, że ja mam u siebie w pracowni to cudo po babci. Jest dla mnie bezcenna.
Do otwarcia pracowni namawiały mnie wspaniałe panie Jola i Ela. Nie mogły patrzeć jak marnuję swój talent w czterech ścianach mieszkania. A teraz, muszę powiedzieć było warto:)